De naam Judy Rodgers zei me een tijdje geleden niets. Ook bij de titel van haar project ‘Images and Voices of Hope’ kon ik me niks voorstellen. Maar dat is nu anders, want Judy kwam speciaal voor ons naar de Media Academie op dinsdag 26 maart. Het is een vriendelijk, zachtaardig vrouwtje. Een soort bescheidenere, blanke versie van Oprah Winfrey. Haar doel is ons te inspireren in ons werk als journalist. Ze doet dit niet eens door zelf te spreken, maar laat mensen met elkaar praten over wat ze inspireert en beweegt.

Zo ook die dinsdagavond. In een klein groepje hadden we een goed gesprek over wat ons echt raakt en wat we zelf willen doen. Het was bijzonder om van studiegenoten die je elke dag in de klas ziet een andere kant te ontdekken. En niet alleen van anderen, ook mijzelf. Ik realiseerde me opnieuw wat mijn dromen zijn en dat ik ze waar kan maken.

          De vrijdag die hierop volgde zagen we Judy Rodgers terug op het seminar ‘Personal mission, social impact’. Maar dit keer was zij niet degene die indruk op mij maakte. Alvorens het plenaire debat stelde het panel zich voor. Eén van de deelnemers was Esma Choho, ook wel ‘The Refresherator’ genoemd. Ik had haar al eerder geïnterviewd voor mijn scriptie en toen had ze me al erg geïnspireerd met haar verfrissende kijk op zaken en positieve uitstraling. Het was erg leuk om haar terug te zien.

          De laatste die zich mocht voorstellen was mijn studiegenootje en collega-journalist Tahmina Akefi (aka Tahminacan). Ook haar werd gevraagd wat het mooiste is dat ze ooit heeft gemaakt. Ik weet zeker dat de rest van de zaal net zo geraakt werd door haar verhaal als ik. Tahmina is eind vorig jaar terug gegaan naar Afghanistan om daar een videoboodschap te bezorgen in Uruzgan. De Nederlandse militair Timo kwam hier om het leven door een zelfmoordaanslag, waarbij ook negen Afghaanse kinderen werden gedood. De ouders van Timo wilden het verdriet met de andere ouders delen, maar dat was onmogelijk vanwege de onveilige situatie. Daarom ging Tahmina. De manier waarop ze hierover vertelde was erg ontroerend en vooral inspirerend.

Ze verwoordde volgens mij de gevoelens van een nieuwe generatie journalisten, waaronder ikzelf. Mensen die verhalen willen vertellen die niet vaak gehoord worden. Mensen die een andere kant willen belichten van wat er lijkt te gebeuren in de wereld. Mensen met hart voor hun werk. Judy Rodgers begon ook ooit met een droom. Nu vliegt ze de hele wereld over om mensen te stimuleren hun droom na te jagen. Wij zullen dat zeker doen.

 

Dennis Alciyan