Op 2 februari 1990 werd Nelson Mandela vrijgelaten na 27 jaar gevangen te hebben gezeten. Ik was toen 6 jaar. Hoewel ik me toen meer bezighield met Smurfen en Lego, maakten de televisiebeelden wel een grote indruk op me. De gevangenis was toch alleen voor boeven? Waarom waren dan zoveel mensen blij dat hij eruit was gekomen? En 27 jaar leek voor mij toen een eeuwigheid. Op de foto’s van vòòr zijn gevangenschap leek hij zoveel jonger. Ik als 6-jarige had toen nog maar net door dat mensen er anders uit gaan zien als ze ouder worden. Waarom had deze man zo’n eeuwigheid achter de tralies gezeten?
Later ging ik mij beseffen wie hij is en wat hij had gedaan. Dat hij geen boef was, eerder het tegendeel. Dat hij zich inzette voor een streven, waar ik nu zelf achtersta. ”All men are created equal”, en ze zouden ook zo moeten worden behandeld. Als ik hem nu zie verwonderd het mij nog steeds dat hij zó lang onterecht in de gevangenis heeft gezeten, en daarna niet verbitterd is geraakt en zich nog zo positief heeft ingezet voor zijn land. 27 jaar. Ik ben 24. Als ik de afgelopen 24 jaar plus nog 3 had moeten missen…ik kan het nog steeds niet echt bevatten.
Natuurlijk zijn er duizenden mensen die zich ook keihard inzetten, die niet zo’n erkenning als hij krijgen. Wat mij betreft verdienen ze die wel. Maar op de een of andere manier doet het me nog steeds altijd wel wat als ik Mandela op tv zie. Ik hoop hem eigenlijk ooit nog eens in het echt te zien.
Ik heb de vrijlating van Mandela bij Judy Rogers dan ook genoemd als de gebeurtenis in de media die mij het meeste is bijgebleven. Ze vroeg ons bij haar seminar ‘Personal Mission, Social Impact’ om daarover na te denken, en ook over je wensen voor de toekomst en de motivatie die je hebt in je werk en persoonlijk leven. Samen met mijn studiegenootje Hil-May en twee fotografen discussieerden ik daarover.
Ik vond het wel goed om eens om zo’n persoonlijke, min of meer spirituele manier naar je werk en leven te kijken. Het was wel goed om weer dichtbij de dingen te komen die je verwonderen, en naar je persoonlijke wensen te kijken. Ik ben nog te kort aan het werk in de media om te kunnen zeggen dat ik er in mijn werk veel aan heb. Toch heb ik al wel meegemaakt dat er in de journalistiek vooral wordt gefocust op negatieve dingen. Ik hoop dat de aanwezigen bij het seminar over hun werk gaan nadenken, en daar toch enigszins verandering in proberen te brengen. En voor mezelf was het seminar ook op een andere manier inspirerend; ik loop al een tijdje rond met het idee om een boek te schrijven, en tijdens de discussies naar aanleiding van Judy kreeg dat idee wat meer vorm.
Ik vond het ‘Voices and Images of Hope’ project van Judy ook een goed initiatief, en ook wel positief dat ze de wereld rond reist met haar seminars. Het deed me wel een beetje aan ‘Remembering your Spirit’ denken van Oprah Winfey, maar dan voor mensen in de media. Ook Oprah is begonnen als journalist, maar vond het belangrijker om zich te richten op positieve dingen die in de wereld gebeuren, en niet alleen maar op de negatieve, zoals nu wel de normale gang van zaken is in de journalistiek.
Maar aan het eind van de dag vroeg ik me een beetje af of er niemand in Nederland is die zich op zo’n manier inzet voor de media professionals. Ik hoop wel dat er ook organisaties zoals die van haar in Nederland zijn, die zich kunnen richten op de Nederlandse media. Hopelijk heeft het een positieve invloed op de berichtgeving in de media, als journalisten wat meer stil zouden staan bij hun persoonlijke missie en de impact daarvan op de maatschappij. Ik ben me er nu in elk geval toch een beetje beter bewust van dat ik daar af en toe wel stil bij moet staan. En misschien dat het me ooit nog lukt om Nelson Mandela te interviewen?
- Lisa Jap-A-Joe
