Misschien is het maar beter dat er tijdens de news-input op 11 oktober weinig tijd voor debat was. Mijn ervaring is dat discussiëren gewoon niet werkt in grote groepen. Het draaide gelukkig allemaal om maar liefst zeven documentaires. Deze maakten dit tot een interessante en gezellige dag.

          De aftrap was The Battle of Chernobyl, over de kernramp in Chernobyl in 1986. De documentaire laat zien hoe een grotere ramp werd voorkomen door de inzet van 800.000 mensen gedurende 8 maanden. Ik had natuurlijk over deze ramp gehoord, maar dat op het deze manier is verlopen was voor mij een openbaring. Sterker nog, het leek of ik er zelf bij was! Knap gedaan door de maker dus. De rest van de zaal leek het met mij eens te zijn. De bedoeling van de documentaire was nog wel een punt van discussie. Gezamenlijk werd geconcludeerd dat de boodschap is: wees voorzichtig met kernenergie.

          Toevallig eindigde de tweede documentaire met kernenergie als oplossing voor de groeiende consumptiemaatschappij in Ierland. In Search of the Pope’s Children gaat dan ook over de economische groei van Ierland en de bijbehorende verandering in lifestyle van veel Ieren. Het effect dat deze documentaire op mij had was dat ik vriendelijk zou bedanken voor dergelijke levenswijze. De snelle montage zou een jeugdig publiek meer aanspreken. Ik beschouw mijzelf als jong en cool, maar ik kreeg alleen plaatsvervangende moeheid.

          Qana schudde mij weer wakker. Vooral de beelden in het begin zijn behoorlijk schokkend. Het tweede deel was informatiever. Toch snap ik nog steeds niet helemaal hoe de massamoord op vluchtelingen in de Libanese stad Qana zich nou precies heeft voltrokken. Misschien had de maker dit duidelijker in beeld kunnen brengen.

          Bij Jonestown kon er weer gelachen worden. Hoewel de massale zelfmoord van meer dan 900 mensen een tragedie is, wordt de documentaire luchtig opgebouwd. Vooral in het begin zijn er vrolijke beelden van kerkdiensten van Reverend Jim Jones. Je krijgt het idee dat je zelf ook mee zou zingen en dansen als je er bij was geweest! Deze tragedie had iedereen kunnen overkomen. Dit gevoel is de kracht van deze documentaire.

          De makers van Rosita kozen ook voor een niet-dramatische aanpak. Het verhaal van een 9-jarig meisje dat verkracht wordt en hierbij zwanger raakt, wordt verteld als een soort sprookje met een happy end. Ik vind dit zeer origineel, maar het merendeel van de zaal was het niet met me eens. De journalistieke kwaliteit van Rosita werd in twijfel getrokken. Ik vind het juist leuk om te zien dat mensen het een keer anders doen!

          The Chaser’s War on Everything kon mij helaas minder bekoren. Ik hou er niet van als er grappig wordt gedaan om grappig te zijn en beschouw dit als humorloze humor. Ook The Boys Who Killed Stephen Lawrence viel me erg tegen. Een soort van reconstructie van een racistische moord in Engeland had boeiend moeten zijn, maar was vooral erg saai.

          De news-input was al met al een groot succes. Zoals gezegd vond ik het debat matig, maar de sfeer, documentaires en presentatie van McDreamy maakten dit goed. Ik hoop er de volgende keer weer bij te zijn!

 

Dennis Alciyan