Docu’s, docu’s 

De News-input was voor mij een marathon van documentaires die met finesse zijn gemaakt en met zorg zijn uitgekozen. Daar twijfel ik niet aan. Documentaires die ik doorgaans op Nederland 2 zou kijken. Ik zou mijzelf als een recreatieve documentaire- consument beschouwen. Zo nu en dan kijk ik er eentje. Soms is een documentaire zo verrassend dat het mijn ogen opent. Het houdt me vaak nog dagen bezig. Zo zag ik onlangs ‘De hoeden van Jeruzalem’. Een prachtige documentaire van Nati Adler over de betekenissen van verschillende hoeden in Jeruzalem. Hoe iets triviaals als hoofddeksels iets van levensbelang kan zijn. De muziek die je in een soort van twilight zone waant. De stem van Adler alsof je naar een sprookje luistert. 

Gek genoeg had ik na een dag documentaires niet het gevoel dat het me nog dagen bezighield. Alsof ik was afgestompt en niet meer vatbaar was voor de tragiek van neergeschoten kinderen en radio-actieve fabrieksmedewerkers. Ik zie u denken: hoe kan dit meiske nou niet ontroerd raken? Nou, ik moet u zeggen dat ik mij dezelfde vraag stel. Misschien was het de snelheid waarmee de documentaires achter elkaar werden vertoond? Dat ik alle informatie niet zo rap kon verwerken. Misschien was het de vermoeidheid die zich meester van mij maakte? Of misschien wel doordat dat ik in het MTV tijdperk ben opgegroeid? Misschien, wie zal het zeggen. Maar wat ik wel weet is dat ik het gevoel had met een enorme afstand naar een aantal documentaires zat te kijken. Naar wat ik heb vernomen, weet ik dat het ongeluk in Tsjernobyl een ramp is geweest. Maar ik voel het niet, omdat ik het destijds niet zo bewust heb meegemaakt. In 1986 was ik drie jaar oud. De beelden van de documentaires zijn allemaal levensecht, maar als iemand me vertelde dat dit fictie was had ik dit wellicht gelooft.  

De discussies aanvullend op de documentaires schudde me vaak wakker, letterlijk. Soms dacht ik dat ik er gewoon geen kaas van had gegeten. Zoals de documentaire over Rosita. Het meisje van negen jaar die door een brute verkrachting zwanger werd. Helaas duurde deze documentaire naar mijn idee iets te lang. Het verhaal heeft een happy end. Meisje is weer kind en tekent vrolijke tekeningen als vanouds. Mij was onduidelijk waarom de makers hiervoor kozen. Gelukkig waren anderen in de zaal die dit konden beamen. Terwijl voor anderen juist wel duidelijk was waarom de makers voor een vrolijk eind kozen. Voor mij waren de discussies interessant omdat het verrassend is te horen hoe doorgewinterde media folks denken. Tevens was het zeer verrassend te horen hoe studenten journalistiek juist een frisse kijk hebben. Dat zal wel liggen aan de generatiekloof. In ieder geval hebben de discussies de documentaires een extra dimensie kunnen geven. Dit leverde voor mij nieuwe inzichten op. 

Hoewel ik niet alle vertoonde documentaires u zou aanraden, ben ik toch blij dat ik deze News-Input mocht meemaken. Ik had de nieuwe inzichten en gezelligheid waarmee Rik van de Westelaken de dag aan elkaar praatte niet willen missen.

Hil-May Tang